«Με παράσυρε το ρέμα, μάνα μου δεν είναι ψέμα, Περιστέρι και Μοσχάτο τα ’καν’ όλα άνω-κάτω, Καμίνια και Αγια-Σωτήρα τα ’πνιξ’ όλα η πλημμύρα». Αυτά μοιρολογούσε στον μεσοπόλεμο ο Βαμβακάρης μετά την πλημμύρα του 1934, όταν η συγκοινωνία γινόταν με βάρκες και οι εφημερίδες μιλούσαν για τη βάθους 2 μέτρων «λίμνη των Τζιτζιφιών».

Πρώτο συμπέρασμα: Οι περιοχές που πλημμυρίζουν δεν είναι άγνωστες. Τις ξέρουν ακόμη και οι φίλοι μας οι μπουζουξήδες. Η Νέα Πέραμος, η Μαγούλα και η Μάντρα είναι όμορφες και χαρισματικές περιοχές, γνωστές όμως για τα προβλήματα υψομετρίας και απορροής ομβρίων που κατά καιρούς τις ταλαιπωρούν. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ενημερώθηκε, ότι δεν τα γνωρίζει. Αυτά είναι ιστορικά δεδομένα και όποιος δεν τα γνωρίζει, ας μην ασχολείται με την πολιτική.

Αυτές τις μέρες δεν έβρεξε μόνο νερό, έβρεξε και πολύ… ΥΠΕΧΩΔΕ με αποτέλεσμα να εμφανιστούν αυτοφυείς ειδικοί και παραειδικοί για να μας κάνουν μαθήματα υποδομών ασφαλείας και ρευματολογίας! Μακάρι τα πράγματα να ήταν τόσο απλά όσο νομίζουν.

Ένα παράδειγμα: Πριν από τρία χρόνια, κόντρα στη βεβαιότητά μου ότι οι νόμοι περί αυθαιρέτων είναι καταφανώς αντισυνταγματικοί και παραπλανητικοί, αποφάσισα να βοηθήσω έναν φίλο να υπαχθεί στο νόμο 4178/13. Προσπαθούσα έντιμα να διερευνήσω και να βεβαιώσω ότι κοντά από το ακίνητό του δεν περνά ρέμα. Στο πολυτεχνείο λένε ότι για να φτάσει το βρόχινο νερό ως τη θάλασσα ακολουθεί τρεις δρόμους: εφήμερα ρέματα, χείμαρρους και ποτάμια. Τα έψαξα όλα, ακόμα και με ανάγλυφο από  DTM 5 μέτρων, αλλά στις περιοχές που έχουν δομηθεί από παλιά είναι δύσκολο να βρεθούν τα ρέματα με το μάτι. Ανέτρεξα και σε στρατιωτικούς χάρτες όπου διέκρινα ότι πράγματι από εκεί κοντά περνά ή περνούσε κάποιο ρέμα αλλά ήταν τεχνικώς αδύνατο (χωρίς δαπανηρή τοπογραφική και υδραυλική μελέτη) να βεβαιώσω εάν το ακίνητο είναι ακίνδυνα μακριά ή επικίνδυνα κοντά στις κοίτες του. Προσπάθησα να το διαλευκάνω το θέμα αλλά από την επικοινωνία μου με διάφορες υπηρεσίες βγήκε το δεύτερο συμπέρασμα: Οι υπηρεσίες δεν είναι σε θέση να πιστοποιήσουν οτιδήποτε σχετικό με τα ρέματα στο Λεκανοπέδιο. Είναι ένα θέμα που όποιος μπορεί να το αποφύγει το αποφεύγει. 

Αυτό που έχει πολιτικό κόστος είναι το γεγονός ότι τα μπαζωμένα ρέματα παράγουν οικόπεδα τα οποία κάποιος χρησιμοποιεί.

Τα ρέματα απαιτούν έργα, όχι ιδιαίτερα ακριβά, αλλά έχουν το κόστος τους. Το κράτος όμως είναι σπάταλο και η αλήθεια είναι ότι δεν περισσεύουν λεφτά για την προστασία του πληθυσμού από τις φυσικές καταστροφές ή «ακραία» φαινόμενα όπως προτιμούν να τα ονομάζουν για να αποφύγουν τις ευθύνες. Όμως οι θεομηνίες δεν είναι «ακραία» φαινόμενα, αλλά περιοδικά και κάθε λίγες δεκαετίες επανεμφανίζονται. Παρά αυτό το πασίγνωστο δεδομένο, ο Γ. Α. Παπανδρέου πρώτος με δική του απόφαση (και όχι της Τρόικα όπως είπε στην αρχή) ξεκίνησε τις «μνημονιακές» περικοπές από το χειρότερο σημείο: Μηδενίζοντας το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ). Από τότε μέχρι τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές (Νοέμβριος 2017) το ΠΔΕ παραμένει ίσο με το μηδέν.

Publicspace by Kostas Kourounis from FREESUNDAY 19-11-2017

Το άρθρο αυτό με αρκετές περικοπές δημοσιεύθηκε στην Freesunday του Γιώργου Κύρτσου στις 19-11-2017

Ο κ. Τσίπρας για να σκηνοθετήσει και αυτός εύπεπτα οικονομικά μεγέθη για τους «Θεσμούς» συνέχισε (και συνεχίζει σύμφωνα με τον Προϋπολογισμό του 2018) να κρατάει κοντά στο μηδέν το ΠΔΕ, στερώντας από τον πληθυσμό την προστασία από φυσικά φαινόμενα, για την οποία έχει πληρώσει με τους φόρους του. Πρέπει κάποιος να τους εξηγήσει ότι όταν μηδενίζεις το ΠΔΕ ουσιαστικά ποντάρεις στην πιθανότητα η ρουλέτα, από πλευράς υποδομών ασφαλείας, να μη φέρει ποτέ ζερό. Ούτε πλημμύρες, ούτε σεισμούς, ούτε πυρκαγιές… ούτε μία αναποδιά. 

Αλλά δεν είναι μόνο τα έργα προστασίας του πληθυσμού που δεν γίνονται. Είναι και τα έργα που γίνονται που όμως προκαλούν τα ίδια καταστροφές, όπως για παράδειγμα η κατασκευή αυτοκινητοδρόμων πάνω σε στρατιωτικού τύπου αναχώματα ύψους 3 και 5 μέτρων χωρίς να αφήνουμε επαρκή περάσματα για τις νεροποντές, Είναι και η εγκατάλειψη των υποδομών που χωρίς βελτιώσεις μεγεθύνουν ασύμμετρα τις συνέπειες από τις φυσικές καταστροφές. Τέλος, ας θυμηθούμε τους τρεις αλλεπάλληλους νόμους για την εξαίρεση από κατεδάφιση νομιμοποίηση αυθαίρετων κτιρίων χωρίς να έχουμε ξεκαθαρίσει που είναι τα δάση και πού είναι τα ρέματα, τότε ο υπεύθυνα ενημερωμένος πολίτης όταν του ζητούν την ψήφο, οφείλει να θυμίζει προς πάσα κατεύθυνση ότι οι θεομηνίες δεν είναι «ακραία» αλλά περιοδικά φαινόμενα που κάθε λίγες δεκαετίες επανεμφανίζονται. Είναι απλά θέμα τύχης.

Αγία Παρασκευή, 16/11/2017

Κώστας Κουρούνης
πολιτικός μηχανικός πολεοδόμος